29 de enero de 2026

¿Quién dijo que la locura interior no era verdad?

Un hombre mirando al horizonte, jamás sabremos lo que está viendo, sintiendo o pensando. Puede que lo que él vea sea diferente a lo que nosotros vemos. Puesto que nadie es capaz de ver lo que otro ve. Porque una cosa está clara, un árbol es un árbol, pero ese árbol nunca lo verá igual quien lo plantó, el niño que lo dibujo o el que lo destruya. En la vida no todo es una realidad objetiva, más bien lo que uno quiere ver. Por mucho que siempre nos señalen el camino, siempre habrá miles de rutas en las que nos perderemos, y no por ello dejamos de ser menos reales. Nuestra sociedad actúa de la misma manera que lo hacían con Don Quijote, destruyendo nuestra realidad, imponiendo así un relato. Pero ¿quién dijo que la locura interior no es verdadera? Porque, en definitiva, vivimos en un mundo lleno de caos de realidad donde el silencio de nuestra mente es el principal sonido.

Gizon bat ortzi-mugara begira dago, baina ez dugu inoiz jakingo zer ikusten duen, zer sentitzen duen, ezta zer pentsatzen duen ere. Baliteke berak ikusten duena guk ikusten dugun horretatik zeharo ezberdina izatea, inorrek ez baitu beste baten begietatik bizitza miresteko aukera. Zuhaitz bat horixe besterik ez da, zuhaitz bat, baina hau zeharo aldatuko da norberaren begiradaren argipean, ez baitu berdin ikusiko landatu duen pertsonak, margotzen ari den umeak edo moztuko duenak. Beharbada bizitza ez da errealitate objektibo bat, norberaren begiradak moldatzen duena baizik. Ibilbidea mugatu nahi diguten arren, ibilbidearen zirrikitu ederretan galduko gara eta horrek ez gaitu sinesgarritasuna kentzen, ez gaitu errealitatetik ateratzen. On Kixoterekin gertatzen zen modu berean, gaur egungo gizarteak kontakizun bakarra inposatu nahi digu, geure begirada itsutuz, baina, nork ziurtatu dezake barrenean dugun eromena ez dela erreala? Anabasez beteriko mundu honetan, geure buruaren isiltasuna da euskarri dugun soinu bakarra.
73454363E