Gizon bat ortzi-mugara begira dago, baina ez dugu inoiz jakingo zer ikusten duen, zer sentitzen duen, ezta zer pentsatzen duen ere. Baliteke berak ikusten duena guk ikusten dugun horretatik zeharo ezberdina izatea, inorrek ez baitu beste baten begietatik bizitza miresteko aukera. Zuhaitz bat horixe besterik ez da, zuhaitz bat, baina hau zeharo aldatuko da norberaren begiradaren argipean, ez baitu berdin ikusiko landatu duen pertsonak, margotzen ari den umeak edo moztuko duenak. Beharbada bizitza ez da errealitate objektibo bat, norberaren begiradak moldatzen duena baizik. Ibilbidea mugatu nahi diguten arren, ibilbidearen zirrikitu ederretan galduko gara eta horrek ez gaitu sinesgarritasuna kentzen, ez gaitu errealitatetik ateratzen. On Kixoterekin gertatzen zen modu berean, gaur egungo gizarteak kontakizun bakarra inposatu nahi digu, geure begirada itsutuz, baina, nork ziurtatu dezake barrenean dugun eromena ez dela erreala? Anabasez beteriko mundu honetan, geure buruaren isiltasuna da euskarri dugun soinu bakarra.
73454363E